Βλέπετε 37–72 από 2053 αποτελέσματαSorted by latest
Στο περιπετειώδες μυθιστόρημα “Βορράς εναντίον Νότου”, ο Ιούλιος Βερν πλέκει μια συναρπαστική ιστορία γεμάτη ένταση, ηθικά διλήμματα και ανθρωπισμό, εκφράζοντας με πάθος την καταδίκη της δουλείας. Πρόκειται για ακόμη ένα διαχρονικό έργο του Βερν που συγκινεί και εμπνέει.
12 + 3 ρεπορτάζ από τη νεοελληνική και παγκόσμια μικροϊστορία
Δεκαπέντε ιστορικά ρεπορτάζ για γεγονότα που στην εποχή τους απασχόλησαν ζωηρά την κοινή γνώμη και τα πρωτοσέλιδα του Τύπου και επανέρχονται στην «επικαιρότητα» μέσα από τη δημοσιογραφική αναψηλάφησή τους.
Βασισμένο στην ταινία του Σταύρου Τσιώλη
Ύμνος στη ζωή. Αποθέωση στο ελληνικό καλοκαίρι Και στους ανθρώπους του μόχθου. Ανεκπλήρωτοι έρωτες και πίστη στη ζωή. Προσμονές Αναβολές Με ήχους και μουσικές. Η βόρειος Ελλάδα βρίσκει έκφραση. Η κωμικότητα απαντά στην πολιτική. Εδώ το σινεμά Γίνεται τέχνη. Όλα ποίηση του Σταύρου Τσιώλη.
Η αλήθεια πίσω από τα μυθεύματα της Γαλλικής Επαναστάσεως
Ο Jacques Bainville, συγγραφέας, ακαδημαϊκός και σημαίνον στέλεχος της «Action Française» – της φιλομοναρχικής αυτής κινήσεως που απείλησε σοβαρά τη Γαλλική Δημοκρατία, μας παρουσιάζει μέσα στις σελίδες του ανά χείρας βιβλίου την altera pars της Ιστορίας. Όλα όσα οι καθεστωτικοί δημοσιογράφοι και ιστορικοί φρόντισαν να μας κρύψουν. Κι ανατρέπει σημείο προς σημείο την παραπληροφόρηση που μας παρουσίασαν σαν «αλήθεια».
Λοιπόν ναι, η περίφημη «Γαλλική Επανάσταση» δεν ήταν καθόλου μια «αυθόρμητη κίνηση του λαού εναντίον του Θρόνου και της Εκκλησίας». Αντιθέτως ο γαλλικός λαός έμεινε πιστός στον βασιλιά και την καθολική πίστη και το πλήρωσε με τις εκατόμβες των θυμάτων της Βανδέας.
Η επική ιστορία της ταινίας που άλλαξε τον κινηματογράφο. Οι δημιουργοί του Νονού δεν είχαν να αντιμετωπίσουν μόνο τις κλασικές δυσκολίες που υπάρχουν στα γυρίσματα μιας ταινίας, αλλά βίωσαν στιγμές που θα μπορούσαν να είναι μέρος του σεναρίου. Πάλεψαν με την ίδια τη Μαφία. Οι άδειες για τις τοποθεσίες που είχαν εξασφαλίσει ανακλήθηκαν ανεξήγητα, το αυτοκίνητο του παραγωγού Αλ Ράντι ένα βράδυ γέμισε σφαίρες και άνθρωποι της Μαφίας προσπάθησαν να συμμετάσχουν στην ταινία σε τρίτους ρόλους ή ως κομπάρσοι ώστε να έχουν τον… έλεγχο. Αυτά ήταν τα πρώτα σημάδια για το ότι κάποιοι δεν ήθελαν να γυριστεί η ταινία, ανάμεσά τους και ο Φρανκ Σινάτρα, ο οποίος είχε άγριο καυγά με τον συγγραφέα Μάριο Πούζο.
Ο Λίβανος βρίσκεται συχνά στην κορυφή της διεθνούς ειδησεογραφίας για αρνητικούς πάντα λόγους: για σφαγές και βομβαρδισμούς, για απαγωγές και αεροπειρατείες, για χρεοκοπία και εκρήξεις. Αν αναλογιστούμε τα όσα έχουν συμβεί στη χώρα των κέδρων τα τελευταία πενήντα χρόνια δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι ο Λίβανος είναι εφτάψυχος. Πώς εξηγείται το παράδοξο, μια χώρα με τόσο αρνητική εικόνα να προσελκύει τόση προσοχή και τόση συμπάθεια; Είναι ένα ερώτημα που θέτω στον εαυτό μου από τότε που έζησα πέντε έντονα χρόνια στη Βηρυτό και κατάλαβα ότι έχω αγαπήσει τη χώρα και κυρίως τους ανθρώπους της.
Πώς ξεκίνησε ο δεκαπενταετής εμφύλιος; Γιατί το πολιτικό σύστημα της χώρας συνεχίζει να βασίζεται σε ένα αρχαϊκό σύστημα των 18 αναγνωρισμένων θρησκειών; Ποιος είναι ο ρόλος των Ελληνορθοδόξων; Τι είναι (και τι δεν είναι) η Χεζμπολάχ; Ποιος σκότωσε τον δισεκατομμυριούχο πρωθυπουργό Ραφίκ Χαρίρι; Τι είναι ο γάμος «προσωρινής απόλαυσης»; Μπορεί να υπάρξει συμφιλίωση ανάμεσα στον Λίβανο και το Ισραήλ; Ποια είναι η γεωπολιτική διάσταση της λιβανέζικης κουζίνας;
Η επανέκδοση, μετά από δύο και πλέον δεκαετίες, του βιβλίου του Γιώργου Μάστορα, αναφορικά με την εθνικιστική μουσική σκηνή, στάθηκε αναγκαία για τους εξής σημαντικούς λόγους:
Πρώτα – πρώτα, γιατί παραδίδεται στο νεαρότερο αναγνωστικό κοινό, η μουσικοπολιτική παράδοση πολλών δεκαετιών ενεργής εθνικιστικής δραστηριότητας, πέρα από την αισθητική αξία του μουσικού είδους καθεαυτού.
Είναι η μουσική με την οποία ανδρώθηκαν πολλές γενιές νεαρών εθνικιστών, μέσα σε κλίμα τρομοκρατίας και διώξεων από το καθεστώς αλλά και το παρακράτος.
Είναι το είδος μουσικής εκείνο, που αφύπνισε, ενέπνευσε, στερέωσε, σφυρηλάτησε, συνόδευσε πολλούς εθνικιστές στον ρομαντικό και μυθικό αγώνα για ένα κόσμο διαφορετικό!
Η ποιητική συλλογή «Ἄχρι θανάτου» αποτελεί μια κατάθεση ψυχής, μια εκ βαθέων εξομολόγηση και συνάμα ένα αυστηρό κατηγορώ απέναντι στην εποχή. Από το πρώτο ποίημα, έως την τελική «Κατάθεση μαρτυρίας», κινείται ανάμεσα στο προσωπικό βίωμα και τη συλλογική μοίρα, ανάμεσα στην υπαρξιακή αγωνία και την ιστορική μνήμη.
Το «Ἄχρι θανάτου» δεν είναι απλώς μια συλλογή ποιημάτων· είναι μια διαδρομή αντοχής. Ο τίτλος λειτουργεί ως όρκος: επιμονή στην αλήθεια, στην πίστη, στη μνήμη και στην αξιοπρέπεια – ακόμη και μέσα σε εποχές ηθικής διάβρωσης και πνευματικής κόπωσης.
Πρόκειται για έργο που απευθύνεται σε αναγνώστες οι οποίοι αναζητούν ποίηση με βάθος, ιστορική συνείδηση και υπαρξιακή ένταση. Μια συλλογή που δεν χαρίζεται, αλλά καλεί σε εγρήγορση — ἄχρι θανάτου.
Η καταστροφή υπήρξεν αφάνταστος και απερίγραπτος. θα παραμείνη δε, νοερώς ασύλληπτον, το γεγονός, πώς εξερριζώθη ο μικρασιατικός ελληνισμός από τον Πόντον -την ακροτάτην έπαλξιν των Ακριτών- έως τον Βόσπορον και το Αιγαίον από τον Αντίταυρον και τον Ταύρον έως τον Λίβανον και τα παράλια που δροσίζει το απαλόν κύμα της Μεσογείου, εις διάστημα 36 μόνον ημερών! Διότι, είναι αναμφισβήτητον, ότι τόσας, μόνον ημέρας διήρκεσε το “ξερρίζωμα” από την αποφράδα ημέραν της διασπάσεως του μετώπου (Σάββατον 13 Αυγούστου 1922) μέχρι της μοιραίας ημέρας που εξέπνευσεν η ακροτάτη προθεσμία που έταξεν ο Νουρεδδίν πασάς δια την αναχώρησιν των γκιαούρηδων
Μια μορφή στην πρώτη γραμμή των μεγάλων πνευμάτων, που ζυγίζει όσο η Ελλάδα στη γενική εικόνα της Ιστορίας. Τεράστιο, γεμάτο διορατικότητα και μεγαλοφυείς διαισθήσεις το έργο του και οι προβλέψεις του για το πεπρωμένο της Ευρώπης. Ευρωπαίος ο ίδιος και Έλληνας στην πνευματική διάπλαση αλλά και στην παγκοσμιότητα των ιδεών του. Η φυσιογνωμία του τεράστια μέσα σε μια πολεμική ατμόσφαιρα όλο αντίδραση, όπου η εθνοκτόνος διχόνοια, οπλίζει το χέρι του αδερφού, αφαιρώντας πρόωρα και άδικα το δικαίωμά του στη ζωή, μια μέρα του Σεπτέμβρη του 1831.
Το ανά χείρας μανιφέστο, πριν προσδιορίσει τον φιλελευθερισμό και τον ατλαντισμό (που προφανώς δεν εξαντλείται στο πολιτικο-στρατιωτικό μέρος) ως βασικούς αντιπάλους, πραγματεύεται ζητήματα όπως η (μετα)νεωτερικότητα, ο ατομικισμός και οι κοινότητες, η παγκοσμιοποίηση και οι συνέπειές της, η εμπορευματοποίηση του κόσμου, η σχέση ανθρώπου και τεχνολογίας, το δεδομένο μιας «ισότητας» που διευρύνει τις ανισότητες, η οικολογική κρίση, η αποανάπτυξη κ.ά. για να καταλήξει στην απόρριψη της ηγεμονίας του οικονομισμού μέσα από την (μετα)πολιτική δραστηριότητα που προκρίνει τις μικρές κοινότητες.
Το κύριο μέρος του βιβλίου είναι μια σπάνια βιογραφία του Νικηταρά γραμμένη το 1942, αλλά το υπόλοιπο μέρος του αναπτύσσει την βιοθεωρία της ηρωικής αντίληψης της ζωής. Παρακάτω αναφέρεται το κεντρικό νόημα αυτής που είναι μια διαφορετική κοσμοθεωρία από τις επικρατούσες σήμερα.
«Ο Πόλεμος αποτελεί την τελειότερη εκδήλωση του Όντος, δια της τριπλής υποστάσεώς του ως Αρχής, ως Νόμου, και ως Πραγματικότητος ενσαρκώνει την πληρέστερη εκδήλωση της Ζωής.
Η έκδοση αφορά την Ομιλία του Δρ. Γιόζεφ Γκαίμπελς που έγινε στις 10 Σεπτεμβρίου, 1936 στην Νυρεμβέργη, στο 8ο Συνέδριο του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος. Στην ομιλία αυτή, ο Γκαίμπελς αναλύει την παγκόσμια απειλή που θέτει ο μπολσεβικισμός σε σχέση με τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Παρόλο που έχουν περάσει 88 χρόνια από τότε, θίγονται ζητήματα που ακόμα και σήμερα δεν παύουν να είναι επίκαιρα, γεγονός που καταδεικνύει την διορατικότητα και την ορθότητα των απόψεων του ομιλητή.
Μετά το τέλος των επιχειρήσεων και την απελευθέρωση του Ρίμινι οι άνδρες της III EOT συγκεντρώθηκαν στη Σενιγκάλια, μέτρησαν τους απόντες, γύρισαν στο Ριτσιόνε, εκεί όπου ευρίσκεται σήμερα το Ελληνικό Στρατιωτικό Κοιμητήριο, έκαναν προσκλητήριο νεκρών, γονάτισαν, έψαλλαν όλοι μαζί τον Εθνικό Ύμνο και έδωσαν μια Ιερή υπόσχεση στους απόντες συναγωνιστές τους: Να μη τους λησμονήσουν ποτέ! Αυτή την υπόσχεση, των Ριμινιτών εκείνων, εξυπηρετεί το παρόν πόνημα. Αποτελεί Ιερή υποχρέωση για τους νεότερους να μη λησμονήσουν τους Ριμινίτες, πεσόντες και μη.
Στον παρόντα τόμο με τον τίτλο «Προσεγγίσεις – Ζητήματα πολιτικής Οντολογίας, φιλοσοφικής κριτικής, και Ιστορίας», έχουν συγκεντρωθεί ένδεκα σύντομα μελετήματα του γράφοντος δημοσιευμένα στον περιοδικό Τύπο, γύρω από την φιλοσοφία της οικονομίας, το θέατρο, την χριστιανική προοπτική της τέχνης, το περιβάλλον και την κοινωνική ψυχολογία.
Υπό την έννοια αυτή παρουσιάζονται ακροθιγώς πτυχές της φιλοσοφικής σκέψεις των Βέρνερ Ζόμπαρτ, Σάρλ Μωρράς, Γουσταύου Λε Μπόν, Αντονέν Αρτώ, Κάρλ Γιάσπερς, Μαρτίνου Λούθηρου, Γεωργίου Γεωργαλά, του Ευάγγελου Λεμπέση.
Η Λεγεώνα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ ήταν ό,τι καλύτερο μπόρεσε να προσφέρει το ρουμανικό έθνος σε αυτόν τον κόσμο. Έμοιαζε σαν ένας ολόκληρος λαός να συσσώρευσε για αιώνες τις δυνάμεις του ώστε να προσφέρει, σε μια δεδομένη στιγμή, το καλύτερο άνθος του, τη Λεγεωναρική Νεολαία. Υπό την χαρισματική ηγεσία του νεαρού δικηγόρου Corneliu Codreanu, νέοι από όλες τις κοινωνικές τάξεις έσπευσαν να πυκνώσουν τις γραμμές της μαγεμένοι από τον χαρισματικό λόγο του. Έχοντας συνείδηση της μεταφυσικής αποστολής του, ο Capitan Coneliu Codreanu μιλούσε για αγώνα και για θάνατο.
Η δεξιά πτέρυγα είναι τις περισσότερες φορές ένα αξιοθρήνητο συνονθύλευμα ανθρώπων με πολύ ασαφείς ιδέες. Αντιλαμβάνονται ότι κάτι πάει στραβά, αλλά αρνούνται να εγκαταλείψουν την Παλιά τάξη. Αντίθετα, αγκιστρώνονται σ’ αυτήν με όλη τους τη δύναμη και θέλουν να επαναφέρουν καταστάσεις που υπήρξαν πριν από 75 ή 100 χρόνια, νομίζοντας ότι αυτό θα λύσει όλα τους τα προβλήματα.
Το βιβλίο «Οι Επικίνδυνες Τάξεις: μία κοινωνική Ιστορία της φτώχειας από τη νεότερη εποχή ως σήμερα» υφαίνει το νήμα μιας ιστορίας αιώνων που ξεκινά από την αυγή της νεότερης εποχής, όταν για πρώτη φορά ο φτωχός χάνει την ιερή διάσταση που είχε κατά τον Μεσαίωνα και στα μάτια των κυρίαρχων κοινωνικών ομάδων γίνεται ο ίδιος υπαίτιος της κατάστασής του. Έτσι ξεκινά μια διαδικασία εγκληματοποίησης, όπου επαίτες, περιπλανώμενοι και ξένοι αρχίζουν να εκλαμβάνονται ως απειλή.
Η κοινωνία μετασχηματίζεται σταδιακά υπό την ώθηση μιας ολοένα ανερχόμενης αστικής τάξης, η οποία θριαμβεύει επί των υπόλοιπων κοινωνικών ομάδων: επιβάλλει μια νέα κουλτούρα κι έναν διαφορετικό τρόπο ζωής, απαιτεί την ευπρέπεια στις πόλεις και στις συμπεριφορές των ανθρώπων που τις κατοικούν, υπερασπίζεται με κάθε μέσο την ιδιοκτησία και την ασφάλεια.
Έγγραφα και αποδείξεις για τον 1ο επίσημα πολιτικό κρατούμενο στην Ευρώπη
Τα κελιά σε όλη την Πτέρυγα παρέμειναν κλειστά για περισσότερες από 15 ώρες. Ξανάνοιξαν το επόμενο πρωί για παραδειγματισμό. Μία ολόκληρη πτέρυγα κλειδώνεται μόνο σε περίπτωση γενικευμένων επεισοδίων ή εξέγερσης των κρατουμένων. Στην προκείμενη περίπτωση δεν ίσχυε κάτι τέτοιο και ο σκοπός ήταν προφανής: να μην ξανακάνω πολιτική ομιλία από το καρτοτηλέφωνο. Τελικά το σχέδιο απέτυχε. Ή μάλλον πέτυχε το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα.
Ύστερα κείμενα αναφερόμενα στους τόπους, στους κατοίκους και στη μεταφυσική της Μέσης-γης
Η φύση της Μέσης-γης, σε επιμέλεια Καρλ Φ. Χοστέτερ, διακεκριμένου μελετητή του έργου του Τόλκιν παγκοσμίως, είναι ένας πραγματικός θησαυρός, που προσφέρει στους αναγνώστες την ευκαιρία να έρθουν σε επαφή με τις ιδέες του συγγραφέα τη στιγμή της δημιουργίας: σε κάθε σελίδα η Μέση-γη ζωντανεύει ξανά σε όλο της το μεγαλείο.
Η συλλογή απευθύνεται σε όσους έχουν απολαύσει το έργο του Τόλκιν και θέλουν να μάθουν περισσότερα για τον εκπληκτικό κόσμο που έπλασε ο κορυφαίος συγγραφέας της λογοτεχνίας του φανταστικού.
«Ήτανε μια μαγεία…» Τα χρόνια της δικτατορίας έχουν περάσει στη συλλογική μας μνήμη ως μια εποχή καθολικού ζόφου και απόλυτης πολιτιστικής οπισθοδρόμησης. Στις 21 Απριλίου 1967, η ελληνική κοινωνία μπαίνει στον «γύψο». Τα φώτα σβήνουν, ο φόβος εξαπλώνεται και οι άνθρωποι σωπαίνουν …ως τις 24 Ιουλίου 1974. Πρωτότυπη και ανατρεπτική ανάγνωση μιας περιόδου που συχνά πιστεύουμε πως γνωρίζουμε καλύτερα απ’ ό,τι στ’ αλήθεια ισχύει, το Big Bang, 1970-1973 αφουγκράζεται και καταγράφει τις αναπάντεχες διαδρομές της κοινωνικής και πολιτιστικής ζωής στα χρόνια της δικτατορίας.
Ένα βιβλίο που θα ξαφνιάσει, θα συζητηθεί και θα εμπνεύσει.
Κάθε φορά που αντιμετωπίζω μια τέτοια κατάσταση, νιώθω την απέραντη μοναξιά του ηθοποιού. Όμως ο “ρόλος” μου με περιβάλλει σαν διάφανη μεμβράνη που με προστατεύει στενά. Νιώθω σαν να ‘μαι μέσα σε απόρθητο κάστρο. Ο “ρόλος” μου διαγράφει εξαίσια τα όρια του μυαλού και του σώματός μου, σαν αιθέρας που με προφυλάσσει από την πραγματικότητα. Ακόμα κι αν ο σκηνοθέτης έχανε την ψυχραιμία του και με γρονθοκοπούσε, ξέρω ότι η γροθιά του θα έπεφτε στο κενά και δεν θα μπορούσε πραγματικά ποτέ να με χτυπήσει. Το ξέρω, είμαι βέβαιος, αλλά η επίγνωση αυτή δεν πηγάζει από τον “πραγματικό κόσμο”. Ένας αστέρας του κινηματογράφου έρχεται αντιμέτωπος με τον παραλογισμό της ύπαρξής του, σε αυτή τη σκληρή ανατομή της φήμης, γραμμένη από ένα ίνδαλμα της ιαπωνικής λογοτεχνίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) “Αναπάντεχα μοντέρνο, ένα κόσμημα υπέρτατης εικονοποιίας. Με μαγνήτισε, σαν να έπεσε στα χέρια μου από κάποιον άλλο ουρανό”.
Το Έγκλημα και η Τιμωρία είναι ο τίτλος της μετάφρασης του κλασικού αριστουργήματος του Φιοντόρ Ντοστογέφσκι, που το 1889 δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στα ελληνικά σε 106 συνέχειες-επιφυλλίδες. Το σπουδαίο αυτό εκδοτικό εγχείρημα ανέλαβε τότε να υλοποιήσει η Εφημερίς, συστήνοντας στους Έλληνες τον κορυφαίο Ρώσο συγγραφέα.
Η ανώνυμη αρχικά αυτή μετάφραση – στην πραγματικότητα έργο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη – αποτελεί την ευτυχή συνάντηση δύο κορυφαίων της λογοτεχνίας. Οι ήρωες του Ντοστογιέφσκι μιλούν στα ελληνικά με τη φωνή και την ευαισθησία του Παπαδιαμάντη, που απέδωσε με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο τα διλήμματα και τη δραματική ένταση του πρωτοτύπου.
Η αλληλογραφία του Καποδίστρια, τόσο με τον πατέρα του Αντώνιο όσο και με τη Ρωξάνδρα Στούρτζα, ακολουθεί την πορεία και την εξέλιξη των πολιτικών, διπλωματικών και πολεμικών γεγονότων στον ευρωπαϊκό χώρο και των δύο: του Ιωάννη Καποδίστρια και της Ρωξάνδρας Στούρτζα. […] Και καθώς τα ιστορικά γεγονότα θα εκτυλίσσονται, ξαφνικά ο αναγνώστης θα συναντάται και θα σταματά έκπληκτος εμπρός στην τόσο βαθιά και ανθρώπινη πλευρά των δύο πρωταγωνιστών, τη συναισθηματική αποκάλυψη. Μετά την τραγική δολοφονία του Καποδίστρια το σκηνικό αλλάζει. Γίνεται θρήνος-μονόλογος αρχαίας τραγωδίας και φθάνει σε κορύφωση οδύνης και πόνου, που συγκλονίζει. Είναι ο θρήνος της χαμένης για πάντα και ανεκπλήρωτης αγάπης και για τους δύο τους. Είναι ο συγκλονιστικός μονόλογος και θρήνος της Ρωξάνδρας Στούρτζα. Της Ελληνίδας που άξιζε να την αγαπήσει με μοναδικό τρόπο, ως το θάνατό του, ο Ιωάννης Καποδίστριας.
Η Επιστήμη του ψεύδους και η συμβολή του κ. Τσίπρα εις αυτήν
Στο δοκίμιον αυτό γίνεται μία συνοπτική επιστημονική ανάλυσις του ψεύδους. Στην ιδιωτική ζωή έχει περιωρισμένη σημασίαν. Στην δημοσίαν όμως ζωήν, επειδή το χρησιμοποιούν οι πολιτικάντηδες αναφέρεται, εις ολόκληρον τον λαόν. Απ’ όσον γνωρίζω δεν κυκλοφορεί στην Ελλάδα βιβλίον με θέμα το ψεύδος.
Οι περισσότεροι σύγχρονοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται πως οι διαφημιστικές εκστρατείες σχεδιάζονται για να χειραγωγούν την καταναλωτική συμπεριφορά, με τους σπουδαστές των μηχανισμών προώθησης πωλήσεων να διδάσκονται μεθόδους προσανατολισμού των καταναλωτών προς την επιλογή διαφόρων συγκεκριμμένων προϊόντων. Ελάχιστοι όμως υποψιάζονται πως μία ανάλογη μεθοδολογία εφαρμόζεται για την δημιουργία μίας ψυχολογικής αρχιτεκτονικής δομής, που διαμορφώνει κάθε πλευρά του πολιτιστικού πεδίου της κοινωνίας.
Δημογραφική κατάρρευση, οικονομική καθίζηση, ανοχύρωτη χώρα, ισλαμική μετανάστευση, αντικατάσταση πληθυσμού
Όπως όλη η Ευρώπη, έτσι και η πατρίδα μας βρίσκεται πλέον στα πρόθυρα της μεγαλύτερης αναμφίβολα πρόκλησης που αντιμετώπισε στην πολυχιλιετή ιστορία της: διότι τώρα το θέμα δεν είναι ότι έχει να αντιμετωπίσει απλώς τον κίνδυνο μίας ακόμη στρατιωτικής εισβολής ή της επόμενης οικονομικής χρεοκοπίας.
Από το αρχείο της Μεικτής Επιτροπής Αποζημιώσεων των θυμάτων
Αντικείμενο της παρούσας πραγματείας είναι η ανασύνθεση των γεγονότων του Δεκεμβρίου 1916 (περισσότερο γνωστών ως «Νοεμβριανών» εξαιτίας της χρήσης του Ιουλιανού ημερολογίου). Μέσα στην κρίσιμη συγκυρία του Εθνικού Διχασμού, η Αθήνα και σε ελάσσονα κλίμακα η επαρχία υπήρξαν το θέατρο βίαιων συγκρούσεων. Η εμπλοκή σε αυτές ήταν πολύπλευρη. Βενιζελικοί, αντιβενιζελικοί και Σύμμαχοι έφεραν ο καθένας το δικό του μερίδιο ευθύνης. Οι πρώτοι κατηγορήθηκαν για υπονόμευση του κράτους με απώτερο σκοπό τη στρατιωτική κατάληψη της Αθήνας από τους Συμμάχους και την εγκατάσταση του Βενιζέλου στην εξουσία. Οι δεύτεροι ενεργοποίησαν έναν αποκρουστικό μηχανισμό καταστολής. Τέλος, η κλιμάκωση της έντασης οφειλόταν σε μεγάλο ποσοστό στις προκλητικές και υπερφίαλες μεθόδους των Συμμαχικών μυστικών υπηρεσιών κατά τις ημέρες που προηγήθηκαν των γεγονότων. Έως σήμερα, τα «Νοεμβριανά» δεν ευτύχησαν να αποτελέσουν αντικείμενο διερεύνησης σε τόσο εκτεταμένη κλίμακα. Το κενό αυτό συμπληρώνει η παρούσα πραγματεία. Η ανασύνθεση των συμβάντων επιχειρήθηκε με βάση το πλούσιο, αποκαλυπτικό και εντελώς άγνωστο αρχείο της Μεικτής Επιτροπής Αποζημιώσεων των θυμάτων.
Η μάχη των μηχανών είναι τόσο εκκωφαντική, που ο άνθρωπος σχεδόν εξαφανίζεται. Συχνά, βυθισμένος στο πεδίο δυνάμεων των σύγχρονων μαχών, έχω μείνει έκπληκτος βλέποντας ένα γεγονός ιστορικών διαστάσεων. Η μάχη πήρε την όψη ενός γιγάντιου, νεκρού μηχανισμού, στέλνοντας ένα κύμα ψυχρής και απρόσωπης καταστροφής σε όλη την έκταση. Ωστόσο πίσω από όλα αυτά βρίσκεται ο άνθρωπος. Είναι αυτός που δίνει στις μηχανές μια κατεύθυνση, ένα νόημα. Είναι αυτός που τις κάνει να εκτοξεύουν σφαίρες, εκρηκτικά και δηλητήρια. Αυτός υψώνεται μέσα τους σαν αρπακτικό πουλί πάνω από τον εχθρό. Χώνεται στις κοιλιές τους καθώς προχωρούν μαζικά στο πεδίο της μάχης, φτύνοντας φωτιά. Αυτός είναι το πιο επικίνδυνο, αιμοδιψή και αποφασιστικό πλάσμα στον πλανήτη Γη.
Κυκλοφόρησε το νέο, 13ο τεύχος του εθνικιστικού περιοδικού Ανάκτηση! Όπως πάντα, με πλούσια ύλη, φροντισμένο για τον αναγνώστη. Σε αυτό το τεύχος περιδιαβαίνουμε πολλές γωνιές τις Ευρώπης, όπως η Κορσική, συναντάμε ιστορικές στιγμές σαν την υπόθεση της Ελληνικής Αμνηστίας και επιλέγουμε ιδεολογικά κείμενα από ενδιαφέροντες αρθρογράφους όπως ο Γιώργος Μάστορας, o Κωνσταντίνος Μποβιάτσος, ο Νίκος Παπαγεωργίου, ο Γιώργος Κουρκούτας, ο Δημήτρης Σαββίδης, ο Χρήστος Καρανικόπουλος και ο Κωνσταντίνος Τσοπάνης. Συνεντεύξεις, παρουσιάσεις, μουσική, ιδεολογία, ιστορία, εθνικισμός πολιτική, μια πλούσια ύλη για όσους σκέφτονται διαφορετικά με βάση την Παράδοση και κοιτώντας προς το Μέλλον!
Πάρε φτερά του Κόρακα, καρδία του Δογκισώτη Ιπποτισμό του Γιαχουντή φιλί του Ισκαριώτη Του Λορεντζάκι το σχοινί, του Παπαδάκη πόνο Το αίμα που πλημμύρισε το φετεινό το χρόνο Της όχεντρας το λύγισμα, της αλεπούς το μάτι Και της πατρίδος έρωτα από τον Εφιάλτη Του λιακονιού την αμορφία, τη ζέστη του χειμώνα Του Βενιζέλου της ψυχής να έχης την εικόνα. Μαντινάδα που τραγουδήθηκε στην Κρήτη το 1893 την περίοδο που το νησί συγκλονιζόταν από την καταδίκη σε θάνατο και την εκτέλεση δύο Ελλήνων χριστιανών, του Αντώνιου Λαρεντζάκη και του Γεώργιου Παπαδάκη. Οι Λαρεντζάκης και Παπαδάκης το 1893 κατηγορήθηκαν άδικα για τον φόνο ενός μουσουλμάνου, του Τουρκοκρητικού Τεφίκ Βέη Μπάντρη ή Μπαντράκη. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος όχι μόνο ήταν δικηγόρος της πολιτικής αγωγής αλλά αγωνίστηκε με φανατισμό για να εκτελεστεί γρήγορα η θανατική ποινή των δύο νέων ώστε να μην υπάρξει χρόνος για να δοθεί σουλτανική χάρη ή να γίνει αναψηλάφηση της δίκης και να προσκομιστούν στοιχεία που θα αποδείκνυαν την αθωότητά τους.
Ο Τάσος Καδδάς, ένας περιηγητής και συλλέκτης στιγμών, παράξενων και μαγικών τοπίων, περιγράφει τις μικρές και μεγάλες ώρες που έζησαν τα μέλη των Βασιλικών Οικογενειών που έζησαν και διέσχισαν την Ελλάδα (141 χρόνια, από τις 25 Ιανουαρίου 1833 έως τις 8 Δεκεμβρίου 1974), που τώρα ξετυλίγονται στα μάτια σας, μέσα στο δικό σας χρόνο.
Πώς ένα μολυβένιο στρατιωτάκι μπορεί να γίνει φορέας εθνικών ιδεών; Πώς οι παιδικές «παιδιές» μετατράπηκαν σε πεδία άσκησης μιλιταρισμού; Η μελέτη της Κρυσταλλίας Μαρκάκη φωτίζει τη στενή σχέση ανάμεσα στο παιχνίδι και την ιδεολογία στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, όταν η Ελλάδα βίωνε την έξαρση του εθνικισμού και τα αλυτρωτικά της οράματα. Μέσα από λογοτεχνικά κείμενα, σχολικά αναγνώσματα, παιδικά περιοδικά και σπάνιο αρχειακό υλικό, αναδεικνύεται ο τρόπος με τον οποίο τα παιδιά «εκπαιδεύτηκαν» να βλέπουν τον πόλεμο ως διασκέδαση και την πατρίδα ως υπέρτατο προορισμό. Ένα βιβλίο που συνδυάζει ιστορία, ανθρωπολογία και παιδαγωγική, ανοίγοντας ένα παράθυρο σε μια άγνωστη όψη της νεοελληνικής κοινωνίας: εκεί όπου το παιχνίδι δεν ήταν απλώς αθώα χαρά, αλλά εργαλείο ιδεολογικής διαμόρφωσης.
Ένα μυστηριώδες γράμμα από τη Ρώμη οδηγεί τον Ανδρέα Καρρά, έναν επίμονο δημοσιογράφο ερευνών, σε ένα επικίνδυνο μονοπάτι — ένα μονοπάτι που περνά μέσα από τα πιο απόκρυφα μυστικά του Βατικανού.
Καθώς αναζητά ένα βιβλίο που “δεν υπάρχει” και αποκαλύπτει το κρυφό αρχείο της Αίθουσας 47, ο Ανδρέας ανακαλύπτει μια σκοτεινή αλήθεια: Συμφωνίες αιώνων, προφητείες για την πτώση του τελευταίου Πάπα, απόκρυφοι χάρτες της Νέας Γης και τελετές που ποτέ δεν γράφτηκαν.
Καταδιωκόμενος από τους Μυστικούς Φύλακες και τον Εκτελεστή της Σιωπής, εισχωρεί στα βάθη της Καπέλα Σιξτίνα, κατεβαίνει στις κατακόμβες και φτάνει μέχρι τη θρυλική Domus Veritatis, το μυστικό συμβούλιο που ελέγχει την αλήθεια από τα βάθη της Ιστορίας.
Σε έναν αγώνα ενάντια στον χρόνο, ο Ανδρέας πρέπει να επιλέξει:
Θα σπάσει τον αιώνιο κύκλο της σιωπής — ή θα χαθεί όπως όλοι πριν από αυτόν;
Το Αθέατο Βατικανό είναι ένα καθηλωτικό θρίλερ συνωμοσίας, γεμάτο αληθινά ιστορικά στοιχεία και συναρπαστική δράση.
Μια ιστορία για την πίστη, την εξουσία και το αβάσταχτο τίμημα της αλήθειας.
Κάποιες πόρτες κλείνουν για πάντα.
Άλλες… δεν έπρεπε ποτέ να ανοιχτούν.
Aυτό που με παρακίνησε να γράψω για τον Κωνσταντίνο Πλεύρη είναι το γεγονός, ότι επί σειρά ετών του επιτίθενται εφημερίδες, τηλεοράσεις, δημοσιογράφοι, δημοκράτες, κομμουνιστές, αριστεροί, εβραίοι, κόμματα, πολιτικοί και του επιτίθενται όχι για παράνομες ή ανήθικες πράξεις, αλλά για τις ιδέες του.
Το άλλο που κέντρισε την προσοχή μου είναι όλοι όσοι επιτίθενται στον Πλεύρη αρνούνται να τον αντιμετωπίσουν σε διάλογο μαζί του. Γιατί άραγε;
Και το τρίτο. Με εντυπωσίασε η αντοχή του Πλεύρη που δεν σωπαίνει, δεν συμβιβάζεται, αλλά με τα πολλά βιβλία, άρθρα και ομιλίες του ορθώνει φωνή που προκαλεί.
Μια κοινωνία που αποτελείται από ένα τυχαίο μείγμα φυλών, θρησκειών και φιλοσοφιών δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση έκφραση πνευματικού και πολιτιστικού πλούτου, όπως συχνά ισχυρίζονται σήμερα. Είναι ένα παράλογο συνονθύλευμα, του οποίου η ύπαρξη δεν μπορεί να δικαιολογηθεί με κανένα τρόπο – ένα ξεκάθαρο σημάδι της επικείμενης διάλυσης του έθνους και της πλήρους κατάρρευσης όλων των κανόνων και αξιών.
Μια τέτοια κοινωνία είναι μια εκφυλισμένη παρωδία μιας αληθινής κοινότητας – και δεν μπορεί να διαρκέσει, γιατί η κοινωνική αφοσίωση μεταξύ των διάφορων ομάδων, που προσωρινά ζουν στην ίδια γη, διαλύεται από μια πολύ ισχυρότερη – πνευματική – αφοσίωση προς θρησκευτικές και φιλοσοφικές ιδέες που είναι ξένες στο ίδιο το έθνος και την ιστορία του.
Κανένα προϊόν στο καλάθι σας.