«Αιρετικoί Διάλογοι με την Τεχνητή Νοημοσύνη»: Το νέο βιβλίο του Γιάννη Φ. Περδικάρη από την Λόγχη

Τι είναι πραγματικά η Τεχνολογία; Αποτελεί το μέσο με το οποίο η Μηχανή θα κυριαρχήσει επί του Ανθρώπου ή μήπως ο μεγαλύτερος φόβος της εποχής μας βασίζεται σε μια βαθιά παρεξήγηση;

Στο νέο του έργο, ο Γιάννης Φ. Περδικάρης επιχειρεί μια ριζοσπαστική φιλοσοφική και πολιτική προσέγγιση της Τεχνητής Νοημοσύνης, αμφισβητώντας τις κυρίαρχες αντιλήψεις της μετανεωτερικότητας. Με αφετηρία τη σκέψη κορυφαίων μορφών της επιστήμης, όπως ο Γκέντελ και ο Άλαν Τιούρινγκ, υποστηρίζει ότι η Μηχανή δεν μπορεί να εξουσιάσει τον Άνθρωπο, επειδή στερείται εκείνου που συγκροτεί την ανθρώπινη ύπαρξη: της Βούλησης.

Το πραγματικό ερώτημα, σύμφωνα με τον συγγραφέα, δεν είναι αν η Τεχνητή Νοημοσύνη θα κατακτήσει την εξουσία, αλλά αν η τεχνολογική πρόοδος θα καταστήσει την ανθρώπινη εργασία περιττή. Η επερχόμενη εποχή της αυτοματοποίησης δεν απειλεί μόνο τις θέσεις εργασίας· ανατρέπει τα ίδια τα θεμέλια πάνω στα οποία οικοδομήθηκαν οι σύγχρονες κοινωνίες.

Μέσα από μια τολμηρή σύνθεση φιλοσοφίας, πολιτικής θεωρίας, οικονομίας και ιστορίας, το βιβλίο εξετάζει το κρίσιμο ερώτημα της επόμενης γενιάς: όταν η εργασία πάψει να αποτελεί το μέτρο της κοινωνικής συμμετοχής, με ποιο κριτήριο θα διανέμεται ο παραγόμενος πλούτος;

Ο συγγραφέας προτείνει ένα εναλλακτικό πολιτειακό μοντέλο, αντιπαραθέτοντας τον Πατριωτισμό της Πολιτείας τόσο στον καπιταλισμό όσο και στον σοσιαλισμό, ανοίγοντας έναν διάλογο που ξεπερνά τα καθιερωμένα ιδεολογικά σχήματα.

Πρόκειται για ένα βιβλίο που προκαλεί τον αναγνώστη να επανεξετάσει όσα θεωρούσε δεδομένα για την τεχνολογία, την εργασία, την ελευθερία, τον πλούτο και την ίδια τη φύση του ανθρώπου, χωρίς να ακολουθεί τις εύκολες απαντήσεις και τις κυρίαρχες αφηγήσεις.

Ένα έργο αιχμηρό, προκλητικό και βαθιά φιλοσοφικό, που φιλοδοξεί να αποτελέσει σημείο αναφοράς στον δημόσιο διάλογο για την εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης και το μέλλον του δυτικού πολιτισμού.

Όπως γράφει ο συγγραφέας και στον πρόλογο του: Ποίο εν τούτοις θα είναι το κριτήριο διανομής του Πλούτου στον επερχόμενο δυστοπικό κόσμο της νεο-μαλθουσιανικής Τεχνόσφαιρας;

Η απάντηση είναι η αναγκαιότητα της μετάβασης των κοινωνιών από τον Καπιταλισμό της Δημοκρατίας στον Πατριωτισμό της Πολιτείας, όπου το κριτήριο διανομής του Πλούτου παύει να είναι η Εργασία του Εργάτη και καθίσταται η Ταυτότητα του Πολίτη.

Από την άνιση Ιδιωτικοποίηση του Πλούτου στον Καπιταλισμό ή την έωλη Κοινωνικοποίηση των Μέσων Παραγωγής στον Σοσιαλισμό, στην ισότιμη Κοινωνικοποίηση του Πλούτου στον Πατριωτισμό.

Η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι ο αστραφτερός Καθρέπτης όπου λάμπει μονοστιγμίς η Αλήθεια του Καθενός που δίχως την Πατρίδα, είναι ο Κανένας.